Voor 1982 werden nog twee juryleden toegevoegd – die nu ook daadwerkelijk als juryleden werden beschouwd in plaats van de ‘jurors’ uit eerdere jaren – afkomstig uit Finland en Zwitserland, waarmee het stemblok van twaalf West-Europese landen compleet was.
De shortlist werd samengesteld tijdens de Frankfurt Show van 1981 en de Cargo behaalde een overtuigende overwinning met 50 stemmen, tegenover 34 voor de Scania GPR ‘2-Series’ en 31 voor de turboversies van Mercedes-Benz, de 19.33 en 19.38. De Ford Motor Company kreeg de trofee uitgereikt tijdens de Geneva Show op 21 januari 1982.
De Cargo was het eerste voertuig dat won met een volledige modellijn. In een opmerkelijke staaltje van technische coördinatie werd de volledige D Series-lijn op oudejaarsavond 1980 uit productie genomen en vervangen door de Cargo-modellen in gewichtssegmenten van 6 tot 28,5 ton.
De Ford D Series was een moeilijk te evenaren voorganger, aangezien deze sinds 1977 marktleider was in Groot-Brittannië met meer dan 540.000 gebouwde exemplaren. Ford investeerde £150 miljoen in de Cargo. De ontwikkeling startte in 1976 onder de codenaam Delta, maar die naam werd later gewijzigd in Cargo toen Dennis de naam Delta gebruikte voor zijn eigen 16-tonner.
Voor de jury was met name interessant dat de Cargo-modellen vanaf het begin vrijwel voor elke Europese markt afzonderlijk waren ontwikkeld. Zo waren er 2,3 meter brede Zwitserse versies, krachtige Noorse varianten en luxer afgewerkte modellen voor Duitsland opgenomen in het oorspronkelijke programma.
Ook de flexibiliteit van de Cargo-range sprak sterk aan. Wel waren sommige vroege gebruikers en inspecteurs van het ministerie terughoudend over de flexibiliteit van het chassis van hoogwaardig gelegeerd staal, waarvoor flexibele voorste carrosseriebevestigingen nodig waren.
Het zeer moderne cabineontwerp, de kleine draaicirkel, het rijcomfort, de stabiliteit, de rijeigenschappen en het onderhoudsgemak werkten allemaal in het voordeel van de Cargo, evenals de verminderde geplande stilstand. Het meest gewaardeerde aspect onder juryleden was echter de manier waarop het brede aanbod aan specificatie-opties binnen het modulaire systeem het mogelijk maakte om effectief het ideale voertuig voor een vervoerder in deze klasse samen te stellen.
Bij de introductie werd de Cargo aangedreven door Ford’s eigen Dorset-motorenreeks, bestaande uit een atmosferische viercilinder en zescilinder lijnmotoren van 6 en 6,2 liter, met aan de top een 6-liter turbomotor met 150 pk. Deze motoren waren afkomstig uit de D Series en waren in 1979 ingrijpend doorontwikkeld. Voor zwaardere trucks waren de Perkins V8.540 of Cummins V8.504 leverbaar, met respectievelijk 180 pk en 186 pk.
Binnen een jaar na introductie kreeg de Cargo de nieuwe Dover-motorenreeks van Ford. Deze behield dezelfde boring en slag als de voorgangers, maar leverde meer vermogen en een lager verbruik dankzij onder meer hogere inspuitdrukken, grotere poorten en nieuwe spruitstukken.
In het voorjaar van 1982 werd een 32-tonner met V6-Deutz-motor toegevoegd. De Cargo kreeg in 1985 een nieuwe impuls met de introductie van Cummins-motoren van 10 liter. Net als eerder de Leyland Roadtrain werd de Cargo echter geïntroduceerd in een zwakke thuismarkt en bereikte hij mogelijk nooit zijn volledige verkooppotentieel, voordat het model verdween na de overname door Iveco.
