Ik snap het volkomen als je een bloedhekel aan me hebt.
Ik kom binnen, loop door je calculatie heen, en leg je precies uit waar je het fout hebt. Tot achter de komma. Met bronnen. En dan vertrek ik weer, zonder dat ik zelf een vloot heb rijden, zonder dat ik de investering hoef te doen, zonder dat ik ’s nachts wakker lig van de brandstofprijzen of de planning. Ik draag geen verantwoordelijkheid. Ik heb geen skin in the game.
Of toch?
Vijf jaar geleden startte ik voor mezelf in een markt die er eigenlijk nog niet was. Ik heb in zalen vol transporteurs gestaan en werd letterlijk uitgelachen om mijn standpunten over elektrische vrachtwagens. Dat er jaarlijks enkele tientallen geregistreerd werden, maakte het er niet geloofwaardiger op. Ik heb mijn naam verbonden aan een visie die de meeste mensen destijds voor onzin hielden.
Dat is mijn skin in the game. Niet een vloot. Wel een reputatie die ik elke dag opnieuw moet verdienen en die ik vijf jaar geleden begon op te bouwen toen er nog niemand op zat te wachten.
Dus ja, ik ben irritant. Ik weet het een beetje té goed en leg het een beetje té graag uit. En dan geven ze die Johnny bij TTM.nl ook nog een column! Het moet toch niet gekker worden?
Ik ga proberen op deze pagina achterin TTM.nl magazine de gedachten af en toe los te maken, een nieuw perspectief te introduceren. En wie weet tover ik heel soms een kleine glimlach op je gezicht.
Dat irritante ventje, dat zal ik blijven. Als de prijs voor het versnellen van de transitie naar eTrucks is dat sommige mensen met een boogje om me heen lopen, betaal ik hem graag.
#bloedhekel
#reputatie
#perspectief
