De elektrificatie van het zware wegtransport in Nederland en Europa verloopt sneller dan de aanleg van de laadinfrastructuur. Volgens een nieuw rapport van het International Council on Clean Transportation (ICCT) zal Nederland in 2030 hoogstens over de helft van het aantal laadpunten beschikken dat nodig is om het groeiende aantal batterij-elektrische vrachtwagens (BET’s) te ondersteunen.
De onderzoekers verwachten dat de Europese truckvloot in 2030 tussen de 22 en 28 gigawatt (GW) aan laadcapaciteit vraagt. Dat komt overeen met 150.000 tot 175.000 private en 60.000 tot 80.000 publieke laadpunten in de EU. De meeste trucks zullen ’s nachts laden op depots of rustplaatsen, maar voor langeafstandstransport zijn ook 4.000 tot 5.300 megawattladers nodig. Die leveren bijna 15 procent van de totale laadcapaciteit, maar maken slechts 2 procent van het aantal laadpunten uit.
De huidige Europese regelgeving, de Alternative Fuels Infrastructure Regulation (AFIR), voorziet niet in die behoefte. De ICCT berekent dat de AFIR-doelen in 2030 slechts 50 tot 70 procent van de publieke laadbehoefte zullen afdekken. Op het kernnetwerk van Europese transportroutes (TEN-T) ligt de dekking tussen de 65 en 85 procent, maar op het bredere wegennet zakt dat naar 35 tot 45 procent. Voor landen met een hoge transportintensiteit maar een relatief klein wegennet – zoals Nederland en België – dekt AFIR zelfs maar 30 tot 50 procent van de verwachte vraag.
Dat tekort heeft directe gevolgen voor Nederlandse vervoerders. Waar regionale en stedelijke distributie grotendeels met depotladen kan worden opgelost, blijft voor langeafstandstransport de beschikbaarheid van publieke snellaadpunten cruciaal. Zonder voldoende megawattladers dreigen wachttijden, routebeperkingen en hogere operationele kosten. Tegelijk vormt de aansluiting van zware laadstations op het elektriciteitsnet een forse uitdaging: de ICCT waarschuwt voor netcongestie, trage vergunningprocedures en investeringsvertragingen.
De onderzoekers roepen beleidsmakers op om vergunningen voor laadinfra sneller te verlenen, netbeheerders in staat te stellen vooruitlopend te investeren in zwaardere aansluitingen, en transparantie te vergroten over beschikbare netcapaciteit. Alleen met een proactieve aanpak kan het laadaanbod gelijke tred houden met de snel toenemende elektrificatie van het vrachtverkeer. Zonder extra maatregelen dreigt het Nederlandse wegtransport in 2030 letterlijk stil te vallen bij de laadpaal.
