Acht jaar na het succes van de degelijke G 260 keerde Renault in 1991 terug om opnieuw de hoogste eer op te eisen met de baanbrekende AE.
Als er ooit een truck was die de aandacht trok van de dertien Europese juryleden, dan was het wel de Renault AE. De oorsprong van de truck gaat terug naar de Virages VE 10-concepttruck, die in november 1985 werd onthuld. Al in augustus 1987 werden de eerste prototypes op de weg gespot.
Bij de introductie in mei 1990 bestond het gamma in de basis uit twee modellen: de AE 380 en AE 500. Deze werden geleverd als 4×2-, 6×2- en 6×4-trekkers en als bakwagens voor aanhangergebruik. De AE 380 beschikte over een 12-liter zescilinder lijnmotor met intercooler en een vermogen van 374 pk. De krachtigere AE 500 kreeg een 16,4-liter V8 van Mack, goed voor 503 pk.
De aandrijflijn was grotendeels bekend uit de R-serie, met onder meer de 18-bak B18 en een P1345 naafreductieas.
De naam Magnum, later iconisch, was aanvankelijk voorbehouden aan het hoogste uitrustingsniveau. De truck zelf heette oorspronkelijk Maxicode. Begin 1992 koos Renault er echter voor om de naam Magnum voor het hele model te gebruiken.
De cabine vormde het echte spektakelstuk. Renault wilde “iets totaal anders” creëren, met de nadruk op leven in de truck. Dat resulteerde in een volledig vlakke vloer en een stahoogte van 1,87 meter. De cabine stond op een vierpunts luchtvering en maakte veel gebruik van kunststof panelen om gewicht te besparen en corrosie tegen te gaan. Met een hoogte van 3,77 meter was de AE destijds zo’n 30 centimeter hoger dan een Volvo Globetrotter.
Binnenin bood de cabine 8,9 m³ ruimte, met vliegtuigachtige opbergvakken, ruimte voor een televisie en zelfs ingebouwde kledingkasten. Het dashboard vertoonde invloeden uit de personenauto’s van Renault.
Ook de instap was ongebruikelijk, met drie achterwaarts geplaatste treden en lange handgrepen. De verzonken deurgreep was een ander opvallend detail. Volgens de jury stond één ding vast: “er is nooit een truck geweest zoals deze.”
