De tweede overwinning van Volvo als Truck of the Year kwam in 1984 voor de vernieuwde F10, waarbij Scania opnieuw genoegen moest nemen met de tweede plaats met de intercooled 112, en MAN derde werd met de 361.
Volvo’s filosofie van de allround zware vrachtwagen maakte indruk op de jury, die gecharmeerd was van het idee van een premium voertuig dat volledig aansloot op de meeste Europese inzetvereisten. Het project om de F10 te verbeteren begon al in 1978 – slechts twaalf maanden na de introductie van het oorspronkelijke model – waarbij eind 1979 het volledige ontwikkelingsbudget werd vrijgegeven.
Toen de nieuwe F10 in 1983 werd gepresenteerd, was dit het resultaat van vele uren overleg met chauffeurs, naast de eisen vanuit wetgeving en technologische vooruitgang. De ‘Version Two’ F10 kreeg dan ook een herontworpen cabine, motor en chassisindeling om de overwinning veilig te stellen.
De vernieuwde cabine was het resultaat van zogenoemde driver clinics, waarbij Volvo-ingenieurs vaststelden dat het optimale ooghoogteniveau van de meeste chauffeurs hoger lag dan eerder werd aangenomen. Daarom werden een lagere stoel, een dieper doorlopende voorruit en een verplaatste radioconsole geïntroduceerd. Ook de cabineafmetingen werden aangepast: er kwam 15 cm extra stahoogte boven de slaapbank dankzij een nieuw schuin dakpaneel, en de dagcabine werd 15 cm langer, waardoor deze nu ruimte bood aan een neerklapbare rustbank.
Er werd een nieuwe versie van de 9,6-liter TD 100-motor geïntroduceerd – aangeduid als TD 101F – voorzien van laadluchtkoeling (intercooling), waarmee het vermogen werd verhoogd tot 299 pk. Naast de intercooler kregen de nieuwe motoren versterkte cilinderkoppen, tandwielaangedreven waterpompen, verbeterde afdichtingen van de cilindervoeringen en een grotere ventilator. Dankzij het verbeterde koppelkarakter van de TD 101F voldeed de 8-versnellingsbak R62 in de meeste Europese markten als standaarduitvoering, terwijl de 16-versnellingsbak SR62 optioneel bleef. De niet-intercooled TD 101GA met 273 pk, geïntroduceerd in september 1981, bleef eveneens leverbaar als alternatief.
Ook het chassis van de F10 kreeg voor modeljaar 1983 veel aandacht. De achterzijde werd taps toelopend uitgevoerd voor meer bodemvrijheid, en de eerdere achtervering met slipper-einden werd vervangen door parabolische bladveren met rubberinzetstukken en schommels.
De luchttanks en de accubak werden naar de linkerzijde van het chassis verplaatst en geïntegreerd met een nieuwe, grotere uitlaatdemper die voldeed aan de aankomende EEG-geluidsnormen. Nieuwe rechthoekige brandstoftanks van aluminiumlegering werden ingevoerd. De standaardinhoud van 270 liter kon worden uitgebreid tot 875 liter, waarbij de grootste tank werd aangevuld met een kunststof tank van 250 liter onder de accubak, ter vervanging van het reservewiel. Ook een verticale uitlaatuitvoering werd aan de optielijst toegevoegd. De F10 van 1983 zette de reputatie van het oorspronkelijke model voort en verwierf wereldwijd veel waardering, totdat hij in 1987 werd opgevolgd door de definitieve versie van de F10.
