Cargohopper, het stadsdistributiesysteem dat in Utrecht actief is, bestaat twee jaar. Op 2 april 2009 nam toenmalig minister Jacqueline Cramer het solar-elektrisch aangedreven voertuig officieel in gebruik. Inmiddels is initiatiefnemer en eigenaar Jacques van der Linde druk bezig met de voorbereiding van wéér een feestje: de officiële introductie van Cargohopper II op 8 juni aanstaande.
“Wat ik met Cargohoppers heb dat we zo hard aan dit concept trekken?” Voor Van der Linde is het een retorische vraag: “Ik heb op zich niets met Cargohoppers. Mensen denken heel vaak dat ik ze verkoop. Niet dus. Dat wij hier in Utrecht zo enorm bezig zijn om te laten zien dat binnenstaddistributie echt heel anders kan en moet, komt niet zozeer door dat voertuig maar door het concept erachter. Hoe leuk ons voertuig ook is, het gaat in eerste instantie om de reductie van de kilometers in een binnenstad. Dáár geloof ik heilig in en dát willen we uitdragen. En daarmee zijn we naar mijn mening, redelijk goed op dreef. Inmiddels spreekt de hele vakwereld van het ‘Utrechtse model’. Ik vind dat ook een eerbetoon aan onze Cargohopper. Want ik weet zeker dat het voertuig enorm positief heeft bijgedragen aan de beeldvorming van hoe Utrecht met stadsdistributie omgaat.”
Cargohopper kwam voor iedereen twee jaar geleden plotseling als uit het niets tevoorschijn. De totale ontwikkeltijd van idee naar opening bedroeg dan ook nog geen 5 maanden. Dat komt omdat Van der Linde niet afwachtte of hij eventueel subsidie voor zijn plan kon krijgen, maar alles zelf financierde. “Anders gebeurt er niets en bovendien vind ik dat je pas echt iets duurzaams doet, als het zichzelf ook kan bedruipen.” Inmiddels is die mening één van de kernwaarden binnen het Utrechtse model. De overheid moet zoveel mogelijk faciliteren in plaats van subsidiëren. “Net zoals het belangrijk is dat lokale bestuurders veel meer precies zouden moeten weten wie er wat in hun verzorgingsgebied vervoert. Alleen samen met het bedrijfsleven kun je snel schakelen,” aldus Van der Linde.
Heeft hem de afgelopen twee jaar als ondernemer nu ook gebracht wat hij er van verwacht had? “Ik ben aan dit project begonnen met de insteek, dat ik wilde laten zien, dat het anders kan én dat je er geld mee kunt verdienen. Nu, het eerste hebben we, denk ik, zonneklaar aangetoond. Met betrekking tot dat laatste, was achteraf bezien 2009 wellicht niet het meest ideale jaar om te starten. Toch is mij dat niet tegengevallen. Natuurlijk zijn er beslist weken geweest dat Cargohopper mij meer hoofdpijn dan munten heeft opgeleverd. Maar al met al draait Cargohopper als zelfstandig project niet slecht. En kijk ik naar onze hele operatie, dan is Cargohopper het beste marketing tool gebleken dat je je in het transport kunt wensen. Daardoor hebben we veel nieuwe klanten gekregen.”
Cargohopper kon zo snel van start, omdat Van der Linden het benodigde volume aan goederen al had. Want al met al duurde het tot eind vorig jaar voor Van der Linde concreet merkte, dat ook andere vervoerders Cargohopper als volwaardig systeem gingen zien voor de laatste meters van een zending. “Daar hebben we inderdaad lang op moeten wachten. Ook dat ligt aan 2009. Maar we zien dat het besef rijpt. Inmiddels zijn er zo’n 10 vervoerders en twee winkelketens die het transport in de binnenstad zelf aan ons overlaten. Dat is de echte vooruitgang, want daarmee reduceren we niet alleen onze eigen vervoersbewegingen maar halen we ook echt veel transportkilometers van derden uit de binnenstad.”
Van der Linden is er van overtuigd dat komst van Cargohopper II transportondernemers nog eerder over de streep zal trekken gebruik te maken van het systeem. “De tweede Cargohopper wordt groter en veel sneller en is dedicated voor het vervoer van paletten en rolcontainers. Daar is nog meer behoefte aan dan aan het vervoer van pakjes. Bovendien kunnen we met het tweede voertuig andere steden een veel universeler concept laten zien.” Het tweede voertuig wordt betaald van een deel van de geldprijs die Cargohopper samen met de stad Utrecht en GEPU won als beste inzending bij de Nationale Stedelijke Distributie Award 2009. “Zelf had ik, mede gelet op het bedrijfsresultaat van 2009, nooit binnen twee jaar uit eigen zak een tweede solar-elektrisch aangedreven voertuig op de straat kunnen zetten,” geeft Van der Linden ruiterlijk toe. Toch vindt hij dat de prijs beslist geen verkapte subsidie is. “Ik heb als ondernemer op eigen risico mijn nek uitgestoken en daardoor een beweging in gang gezet. Daar heb ik al met al meer dan 1,5 ton eigen geld in gestoken. Dat wij op een gegeven moment samen met de gemeente aan één tafel zijn gaan zitten, was vanuit onze gedachte het meest logische om te doen: we streven hetzelfde doel na. Maar let wel, ik ben er tegelijkertijd van overtuigd dat Utrecht de prijs anders nooit gekregen had. En ben ik heel blij dat het zo gegaan is. Daarom betreur ik het dat ons concept behalve in Zutphen nog geen concrete navolging heeft gekregen. Want in Utrecht is het dankzij de inzet van alle partijen tot nu toe meer dan geslaagd. Tegelijkertijd hoop ik echt dat men in andere steden als Rotterdam, Amsterdam, Deventer en Enschede nu ook eens knopen doorhakt. Wij laten dagelijks zien dat het werkt. Nu moeten meer steden het Utrechtse model overnemen. Des te makkelijker wordt het dan voor derde partijen, hun vervoer en logistiek daarop af te stemmen. Dan pas zie je voorzichtig dat de contouren van een breed universeel stadsdistributie systeem. En dat is toch waar we heen moeten.”
