Het is inmiddels alweer twintig jaar geleden dat een oom van mij met pensioen ging. Hij had in het westen van het land een mooi bestaan opgebouwd. Fraaie carrière, mooi huis, lief gezin. Alles wat ‘m lief was, daar op één plek. Maar… hij kwam niet uit het westen van het land; zijn wieg stond in het oosten. Toen mijn tante, zijn echtgenote dus, suggereerde om gepensioneerd en wel terug te verhuizen naar de geboortegrond, zette hij zijn hakken in het zand. Dat wilde hij niet. Maar mijn tante doorzag hem, zette door en de verhuizing werd uiteindelijk een feit. Terug in het oosten kwam oom tot rust, hervond zijn roots en overleed een paar jaar geleden geheel tevreden en voldaan.
Mijn tante doorzag iets bij mijn oom wat ik bij meer mensen zie: angst voor verandering. Weten wat je hebt is fijn. Dat wil je niet kwijt. Die angst zie ik nu ook af en toe bij transportbedrijven, die mee moeten in de energietransitie. Het is ook nogal wat, als je immer de dieseltank volgooide, de vrachtwagen startte en de lading van A naar B reed. Nu moet je langzaamaan na gaan denken over een elektrische truck, en daar komen dan laadinfrastructuur en energiemanagement bij kijken. Om mee te beginnen dan. Het nieuwe wegtransport vereist een andere manier van werken en denken. Een vrachtwagenheffing en extreem hoge dieselprijzen werken ondertussen niet mee.
Logisch dat je dat moeilijk vindt, of er zelfs mee worstelt. Maar volgens mij heb je als transportondernemer geen keus. De gouden tijden van diesel komen niet meer terug. Dus dan is de keus: ga je mee in de nieuwe tijd of niet? Als je als vervoerder een goede toekomst wil hebben moet je nu stappen zetten.
De realiteit is dat sommige ondernemers, zoals ik het laatst ergens las, ‘banger zijn om iets kwijt te raken dan ambitieus genoeg om nieuwe kansen te pakken’. Wat ben jij: bang of ambitieus?
#energie
#angst
#kansenpakken
